Je was als illustrator je tijd ver vooruit.
Je durfde tabula rasa te maken, nieuwe wegen in te slaan, nieuwe vormen te zoeken, jezelf heruit te vinden.
Voorbeeld, inspiratie, wegbereider voor hele generaties illustratoren.
En toen moest het mooiste misschien nog komen.
Die taal van jou, sober, maar immer trefzeker, die een scala aan emoties en ervaringen vatte, in je originele, soms luchtige en grappige, vaak suggestieve poëzie en in het intieme, gevoelige, poëtische proza van Nooit gaat dit over.
O, die taal van je. Nooit één woord te veel, maar altijd vol van betekenis, van gevoel.
In Het ijzelt in juni deden je woorden en je collages en hoe wonderlijk mooi ze op elkaar ingrepen, me naar adem happen.
Je was een uniek, veelzijdig talent.
Dichter en verbeelder van het verlangen.
Maar voor alles was je een bijzonder lieve en warme man.
In mijn hoofd tollen vanavond de herinneringen over elkaar heen.
Alles gaat voorbij, maar nooit gaat dit over.
Ik blijf je werk koesteren, ik blijf jou koesteren.
Dag groot talent.
Dag schone schone mens.
Dag André.
