Vannacht overleed Aidan Chambers (1934-2025).
Ik was vijftien toen ik zijn jeugdroman Je moet dansen op mijn graf” las, het boek dat mij als lezer veranderde, en zeventien toen ik hem voor het eerst ontmoette op een Noord-Zuid ontmoeting in Baarle. Hij was een voorbeeld, inspireerde me, verschafte me inzichten in literatuur, (het belang van) lezen en leesbevordering, daagde me intellectueel uit – maar praatte me evengoed door de donkerste momenten toen ik mijn licentiaatsthesis schreef over die levensveranderende adolescentenroman Je moet dansen op mijn graf en dat boek plots wel heel dichtbij kwam toen Filip overleed.
Zonder Aidan zou ik niet zijn wie ik nu ben.
Zonder Aidan Chambers, zijn straffe romans , zijn groot inzicht, zijn publicaties over leesbevordering zijn inspirerende lezingen…, zou de wereld van de jeugdliteratuur en de leesbevordering niet staan waar ze nu staat.
Merci et chapeau bas, Aidan.
Dankjewel voor alles.
